Słynni faraonowie - Podróże i Zwiedzanie | grandmet-wloclawek.pl

Słynni faraonowie

Turystyka W starożytnym Egipcie król był najważniejszą osobą w państwie, absolutnym władcą, którego słowo było prawem. Wierzono, że jest potomkiem boga słońca, żywym wcieleniem Horusa w ludzkiej postaci. Był osobą tak świętą, że nie wymawiano nawet jego imienia, nazywając go faraonem. Jednak pamięć o tych władcach przetrwała do dnia dzisiejszego, dzięki wspaniałym grobowcom i pomnikom wznoszonym ku ich czci. Jednym z najsławniejszych faraonów był Ramzes II panujący 67 lat, od 1290 do 1224 roku p.n.e. Ten wielki wojownik pokonał Hetytów w bitwie pod Kadeszem w 1284 roku p.n.e. Ramzes II zbudował więcej świątyń i pomników niż inni faraonowie. Jego dziełem są dwie najwspanialsze świątynie egipskie, jego świątynia w Abu Simbel i świątynia Amona – Re w Karnaku. W 1922 eoku w Dolinie Królów odkryto grobowiec młodego króla Tutenchamona, zapieczętowany ponad 300 lat temu. W jego wnętrzu znajdowały się bezcenne skarby i mumia króla. Dziś owe bogactwa prezentowane są w wielu muzeach całego świata.

Bogowie i świątynie

Starożytni Egipcjanie oddawali cześć setkom bogów i bogiń. Jedni rządzili siłami natury, słońcem, księżycem czy warunkami pogodowymi. Inni czuwali nad różnymi aspektami życia codziennego, uprawą roli, pismem i malarstwem. Dla bogów wznoszono świątynie, w których umieszczano ich posągi. Budowa egipskich świątyń naśladowała przyrodę. Kolumny miały imitować wiązki trzcin, a ich głowicom nadawano kształt pąków lotosu. Lotos był świętą rośliną. Jako rozwijający się kwiat symbolizował sposób, w jaki powstał świat. Ściany świątyń były malowane na kolory jaskrawe. Świątynie same w sobie, uważane były za ziemskie domy bogów. Zwykli ludzie mogli jedynie zbliżyć się na ich teren i tylko kapłani mogli składać ofiary i modlić się przed posążkami. W Nowym Państwie najwyższym bogiem był bóg słońca, Amon – Re. Jego świątynia w Karnaku była największa w Egipcie. Egipcie samej Wielkiej Sali wznosiły się 134 kolumny, a każda z nich mierzyła ponad 25 metrów. Kolumny i ściany zaś były zdobione scenami przedstawiającymi życie króla, oddającemu cześć Re.

Życie po śmierci

Starożytni Egipcjanie wierzyli w życie po śmierci. Uważali, że dusza zmarłego podróżuje do podziemnego świata, zwanego Duat. Aby móc cieszyć się wiecznym życiem w zaświatach, należało zachować ciało. Egipcjanie podejmowali ogromne wysiłki, aby mieć pewność, że ich ciała zostaną dobrze zachowane do życia po śmierci. Udało się to osiągnąć dzięki procesowi mumifikacji. Podczas tego procesu mózg i inne organy usuwano z ciała i wkładano do specjalnych pojemników. Pozostawiono jedynie serce. Następnie ciało osuszano. Potem wypychano bandażami i trocinami, nacierano olejami i owijano w bawełnę. Pomiędzy bandaże wkładano amulety. Cały proces mumifikacji trwał kilka miesięcy. Wierzono, że kiedy dusza wejdzie do równoległego świata musi przejść wiele prób, zanim osiągnie królestwo zmarłych. W Sali boga Ozyrysa, serce zmarłego ważono, kładąc na drugiej szali Pióro Prawdy. Złe serce ważyło więcej niż pióro, rzucano je wówczas na pożarcie potwora. Starożytni Egipcjanie wierzyli, że życie po śmierci jest inne niż na ziemi, jednakże lepsze od niego.


Tagi: egipt, kościół, życie
Katalog podstron